Ouder ben je (voor) altijd

Ouder ben je (voor) altijd

Opvoeden begint bij de geboorte, je leert je kind wanneer het  tijd is om te eten en wanneer het tijd is om te slapen. Naarmate je kind ouder wordt ga je ze steeds meer dingen leren. Dit doe je o.a. door het aangeven van grenzen, wat mag wel en wat mag niet. Vervolgens leer je ze praten, lopen fietsen, lezen, tellen, kleuren, vormen, etc. Wanneer ze naar school gaan neemt de juf of meester een deel van die taken over maar dat betekent niet dat jij ermee stopt. Je helpt ze met hun huiswerk om te zorgen dat ze op school bij blijven, je leert ze sociaal wenselijk gedrag, helpt ze met hun problemen met vriendjes en vriendinnetjes, leert ze de huishoudelijke basis, de regels van het verkeer, etc. Ook als ze eenmaal uit huis zijn blijf je ze als ouders ondersteunen waar nodig.

Waarom is het voor veel ouders dan zo lastig om hun kind te helpen bij het herstellen van een eetstoornis? Waarom vinden veel ouders het moeilijk om grenzen aan te geven als het gaat om het eetprobleem van je kind? Waarom laten ouders het (weer leren) eten over aan de eetstoornis kliniek, diëtiste of psycholoog? In mijn praktijk voor eetstoornissen spreek ik veel ouders die verlamd raken en ineens niet meer weten wat te doen om hun kind met een eetstoornis te laten eten, te laten stoppen met bewegen, overgeven of pillen slikken. Een eetstoornis is een complexe psychische ziekte die niet over eten gaat maar waarbij het wel belangrijk is dat je kind regelmatig blijft eten. Houd het simpel en doe wat je al jaren doet, ouder zijn. Geef grenzen aan, wees consequent en help je kind met een eetstoornis bij de dingen die ze moeilijk vindt. Opvoeden stopt nooit, ook niet wanneer je kind een eetstoornis heeft.

Geen reactie's

Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.

Bij KI bieden wij persoonlijke en individuele behandel- en coaching trajecten aan.