fbpx

Wat mag je verwachten van een behandelinstelling?

Wat mag je verwachten van een behandelinstelling?

Als moeder van een dochter die inmiddels al ruim 10 jaar is hersteld van Anorexia, heb ik met gemengde gevoelens gekeken naar de indrukwekkende special over Anorexia van Zembla. Ik kan me niet voorstellen hoe het is om je kind te verliezen aan deze complexe psychische ziekte, terwijl het ook ons had kunnen overkomen.

Hoe ik naar de Zembla uitzending keek over Anorexia

Wat mij vooral opviel in de uitzending van Zembla was dat het voornamelijk ging over wat er allemaal misgaat bij de behandeling van mensen met Anorexia. Het is natuurlijk verschrikkelijk dat een meisje al 1,5 jaar dwangvoeding krijgt terwijl ze vastgebonden ligt, daar is iedereen het over eens, maar wat dan? Wat is een goed alternatief voor dwangvoeding? Hoe hou je deze meisjes in leven als ze echt niet willen eten?

Waar ging het volgens mij mis?

Wat ik miste was meer uitleg over wat de gevolgen zijn van ernstige ondervoeding, wat dit doet met je geestelijke vermogens en in hoeverre deze meisjes nog in staat zijn een beslissing te nemen. Diverse onderzoeken hebben aangetoond dat ondervoeding ook je hersenen aantast waardoor je geheugen, concentratie maar ook je vermogen om beslissingen te nemen achteruit gaat.

Dat is ook de belangrijkste reden dat bij de behandeling van Anorexia eerst wordt gewerkt aan het verhogen van het gewicht, het MOET eerst over eten gaan voor je aan iets anders kan werken. Iemand psychisch behandelen die diep in een eetstoornis zit is vergelijkbaar met het psychisch behandelen van iemand die dronken of high is, het komt niet binnen.

Jammer vond ik ook dat er niet gepraat werd over hoe het komt dat behandelinstellingen vaak niet de mogelijkheden, expertise of capaciteit in huis hebben om deze groep meisjes te kunnen behandelen.

Wat is essentieel bij de behandeling van eetstoornissen?

Om te beginnen is er geen specifieke opleiding voor het behandelen van eetstoornissen, behandelaren zijn psychologen, psychiaters en sociotherapeuten die brede kennis hebben van psychische aandoeningen. Een eetstoornis is een hele complexe psychische ziekte die om een specifieke en op de persoon gerichte benadering vraagt.

Daarnaast wordt er door de zorgverzekeraar een limiet gesteld aan het aantal behandelminuten dat besteed mag worden aan de behandeling. De lange wachtlijsten zorgen vaak voor verergering van de ziekte voor iemand uiteindelijk de hulp krijgt die nodig is, waardoor de gegeven behandeling soms niet meer toereikend is.

De wachtlijsten worden in stand gehouden door de regelgeving vanuit de overheid, wanneer je eenmaal ergens op een wachtlijst staat, mag je je niet aanmelden bij een andere kliniek, die misschien eerder plek heeft. Het bestaansrecht van behandelinstellingen hangt nauw samen met de wachtlijsten, het verzekert je namelijk van een constante stroom aan cliënten. Daarom zijn behandelinstellingen ook niet snel geneigd tot samenwerken met anderen omdat zij dan hun cliënten kunnen kwijtraken.

Waarom het vaak fout gaat bij behandelinstellingen

Behandelinstellingen kampen al jaren met ernstige personeelstekorten waardoor een gedegen behandeling soms niet kan worden gegeven, de mensen die er werken doen hun uiterste best.

Ouders worden te weinig betrokken bij het herstelproces, terwijl zij er het meeste mee te maken hebben. Door de aangescherpte privacyregels mag informatie niet meer worden gedeeld met andere instanties en ouders, hierdoor wordt veel belangrijke informatie gemist die nodig is om herstel te bevorderen. Veel zaken kunnen naar mijn mening worden opgelost door bovenstaande problemen onder de loep te nemen en met alle betrokken partijen te zoeken naar oplossingen. Hierin spelen ouders ook een belangrijke rol.

Mijn ervaring tijdens de behandeling van mijn dochter

Toen mijn dochter hulp wilde zijn wij terecht gekomen bij de particuliere verslavingskliniek van Keith Bakker. De wachtlijsten bij de reguliere klinieken waren zo lang dat ik niet het risico wilde lopen mijn kind te verliezen terwijl zij op een wachtlijst stond. In die tijd werd Keith nog bejubeld als de verslavingsgoeroe, had hij een eigen programma op televisie en werd hij geroemd om zijn eigenzinnige aanpak. Omdat ik als moeder van mijn minderjarige kind betrokken wilde blijven bij iedere stap en iedere beslissing die werd genomen, raakte ik regelmatig in conflict met Keith en zijn manier van doen.

Toen hij mij op een avond belde om te vertellen dat hij mijn dochter mee naar zijn huis wilde nemen omdat zij anders als enige de nacht in de kliniek zou moeten doorbrengen, ben ik in de auto gestapt om haar op te halen. Dit was allemaal nog voor bekend werd wat er achter de schermen gebeurde. Ik was verantwoordelijk voor mijn kind en het was voor mij geen optie dat zij bij een behandelaar de nacht zou doorbrengen. Achteraf ben ik heel blij dat ik deze beslissing toen heb genomen.

Toch heeft zij daar uiteindelijk de stappen naar haar herstel gezet, dankzij een hele goede diëtiste en betrokken en bedreven behandelaren. Het werd mij als ouder niet in dank afgenomen dat ik me ermee bemoeide, er een mening over had en regelmatig de strijd aanging. Toch zou ik het opnieuw doen omdat het om mijn kind ging en ik uiteindelijk verantwoordelijk was voor haar welzijn.

Geen reactie's

Sorry, het is niet mogelijk om te reageren.

Bij KI bieden wij persoonlijke en individuele behandel- en coaching trajecten aan.